دریافت سیگنال‌هایی از یک ستاره در فاصله ۱۱ سال نوری

[ad_1]

ستاره‌شناسان می‌گویند به‌تازگی سیگنال‌هایی را از مسیری دریافت کرده‌اند که به یک ستاره‌ی کوچک و کم‌نور ختم می‌شود.

پژوهشگران فعال در رصدخانه‌ی آرسیبو به‌تازگی اعلام کرده‌اند که سیگنال‌هایی قدرتمند را از سوی یک ستاره‌ی کوچک و کم‌نور که در فاصله‌ی ۱۱ سال نوری از زمین قرار گرفته است، دریافت کرده‌اند. این پژوهشگران، نخستین سیگنال را در تاریخ ۱۲ مِی به کمک رادیو تلسکوپ بزرگ آرسیبو دریافت کرده‌اند. به نظر می‌رسد که این سیگنال‌ها از سوی ستاره‌ی Ross 128 که یک کوتوله‌ی سرخ است، ارسال شده‌اند. هنوز مشخص نیست که در اطراف این ستاره سیاره‌ای وجود دارد یا خیر؛ زیرا Ross 128 چیزی در حدود ۲۸۰۰ بار از خورشید کم‌نورتر است.

آبِل مِندِز، اختر زیست‌شناسی از دانشگاه پورتوریکو و یکی از اعضای رصدخانه‌ی آرسیبو، می‌گوید به‌محض دریافت سیگنال‌ها، این ستاره به مدت ۱۰ دقیقه و به‌صورت دوره‌ای توسط تلسکوپ رصد شده است. وی در ادامه‌ی صحبت‌های خود به این موضوع اشاره کرد که بعید است این سیگنال‌ها از سوی تمدن‌های فرازمینی ارسال شده باشند؛ اما نمی‌توان این احتمال را به‌طور کامل رد کرد. وی در این خصوص می‌گوید:

مؤسسه جستجوی هوش فرازمینی (SETI) و گروه‌های وابسته به آن، از دریافت این سیگنال‌ها اطلاع داشتند.

رصدخانه‌ی آرسیبو بارها موفق شده است که سیگنال‌های بیگانه را شناسایی کند و از این راه به شهرت برسد؛ اما یکی دیگر از وظایف این رادیو تلسکوپ بزرگ، نگاه کردن به کهکشان‌های دوردست و همچنین تشخیص جابه‌جایی سیارک‌های نزدیک زمین است.

آرسیبو

آبِل مِندِز می‌گوید این احتمال نیز وجود دارد که سیگنال‌های دریافت شده، به فعالیت‌های انسانی در فضا مربوط باشند؛ حتی این امکان وجود دارد که سیگنال‌ها از سوی یک ماهواره که هزاران مایل بالاتر از سطح زمین قرار گرفته است، دریافت شده باشند. وی در ادامه اظهار داشت:

میدان دید یا گستره‌ی رصد رادیو تلسکوپ آرسیبو به‌اندازه‌ی کافی بزرگ است. با توجه به این موضوع، این امکان وجود دارد که سیگنال‌ها از سوی اجرام دیگری که در مسیر آن ستاره‌ هستند ارسال شده باشد. برخی از ماهواره‌های مخابراتی در فرکانسی که ما بررسی می‌کنیم ارتباط برقرار می‌کنند.

با این حال، وی در یک نوشته‌ی رسمی اعلام کرد که تا به امروز چنین سیگنال‌های انفجاری از سوی ماهواره‌ها دریافت نشده است. یک توضیح احتمالی دیگر نیز برای این سیگنال‌ها وجود دارد و آن تابش‌های ستاره‌ای یا فوران انرژی از سطح ستاره‌ها است. یک چنین فوران‌هایی را در خورشید نیز مشاهده می‌کنیم؛ آن‌ها می‌توانند با سرعت نور حرکت کنند و امواج رادیویی بسیار قدرتمندی از خود ساطع کنند و این فوران‌های پرانرژی می‌توانند ارتباطات زمینی و ماهواره‌ای را دچار اختلال کنند و فضانوردان را نیز تهدید می‌کنند.

پس از فوران‌های خورشیدی، عمدتاً شاهد خروج جرم از تاج خورشیدی هستیم. خروج جرم از تاج خورشیدی، می‌تواند به میدان مغناطیسی سیاره‌ها نیز آسیب وارد کند، باعث وقوع طوفان‌های ژئومغناطیسی شود و شبکه‌های برق را دچار اختلال کند و از کار بیندازد.

خورشید

برای آن‌که ستاره‌شناسان در مورد منشأ این سیگنال‌ها اطمینان حاصل کنند، رصدخانه‌ی آرسیبو از تاریخ ۱۶ جولای به بعد به‌صورت دقیق ستاره‌ی Ross 128‌ و اطراف آن را مورد بررسی قرار می‌دهد تا کوچک‌ترین نشانه‌ها را از منشأ این سیگنال‌ها ثبت کند. آبِل مِندِز در این خصوص می‌گوید:

موفقیت در صورتی به دست می‌آید که ما بتوانیم سیگنال‌ها را مجدداً از سوی این ستاره دریافت کنیم، اگر از اطراف این ستاره سیگنالی دریافت شود، سودی برای ما نخواهد داشت. اگر ما نتوانیم سیگنالی دریافت کنیم، معما پیچیده‌تر خواهد شد. این را هم در نظر داشته باشید احتمال این‌که ما بتوانیم با رصد بعدی به راز این سیگنال‌ها پی ببریم بسیار پایین است؛ به‌خصوص اگر این پدیده نادر باشد.

سِت شُستاک، ستاره‌شناس ارشد در مؤسسه‌ی SETI رسماً اعلام کرده که این مؤسسه از دریافت سیگنال‌ها آگاه بوده است و ممکن است که به‌زودی از آرایه تلسکوپی اَلِن که در کالیفرنیا قرار دارد، استفاده کنند تا به این ستاره نگاهی بیندازند. وی بر این باور است که این سیگنال‌ها به احتمال زیاد منشأ زمینی دارند؛ زیرا همیشه چنین سیگنال‌هایی زمینی بوده‌اند.

در حال حاضر تنها سیگنالی که از فضا دریافت شده است و به نظر می‌رسد که از سوی تمدن‌های فرازمینی ارسال شده، سیگنال WOW است. البته چندی پیش معمای این سیگنال برای همیشه حل شد؛ اما گویا برخی از افراد فعال در مؤسسه‌ی SETI این موضوع را باور ندارند.

[ad_2]

لینک منبع

صحبت‌های محتاطانه ایلان ماسک در مورد مأموریت فالکون هوی

[ad_1]

ایلان ماسک در کنفرانس فضایی هفته‌ی جاری، اذعان کرد که مأموریت پرتاب راکت آینده‌ی اسپیس‌ایکس دارای ریسک بالایی است و امکان شکست در برخی مراحل آن وجود دارد.

در کنفرانس بخش تحقیق و توسعه‌ی ایستگاه فضایی بین‌المللی که هفته‌ی جاری و در روز ۱۹ جولای برگزار شد، ایلان ماسک، به ارائه‌ی برخی از نقطه‌نظرها و دستاوردهای به‌روزرسانی شده در مورد مأموریت سرنشین‌دار آینده‌ی اسپیس‌ایکس به‌سوی سیاره‌ی سرخ پرداخت. وی در گفته‌های خود در این کنفرانس، تصریح کرد که مأموریت مد نظر آن‌ها و موفقیت آن به‌طور کامل متکی به موفقیت‌ مأموریت فالکون هوی (Falcon Heavy) کمپانی است.

فالکون هوری مأموریتی است که در سال جاری میلادی انجام خواهد شد. این مأموریت در واقع پرتاب راکتی است که از آن به‌عنوان توانمندترین راکت عملکردی در دنیا یاد می‌کنند. راکت فالکون هوی قادر به حمل جرمی محموله‌ای به میزان ۵۴ تن خواهد بود. چنین میزان جرمی در واقع به‌اندازه‌ی دو برابر مقدار محموله‌ی قابل حمل در مأموریت Delta IV Heavy است و هزینه‌ای به میزان یک‌سوم هزینه‌ی آن راکت در پی خواهد داشت.

ماسک در صحبت‌های خود اشاره کرد که توسعه‌ی این راکت به‌هیچ‌عنوان کار ساده‌ای نبوده است. وی تا اینجا اشاره می‌کند که طراحی و توسعه‌ی این طرح به‌مراتب از آن میزانی که اسپیس‌ایکس در برنامه‌های اولیه‌ی خود پیش‌بینی کرده بود، دشوارتر بوده است. وی توضیح داد که فالکون هوی مستلزم استفاده‌ی هم‌زمان از ۲۷ راکت با سطح کارکردی مداری است.

به همین علت است که مدیر عامل اسپیس‌ایکس در مورد ریسک بسیار بالا در مأموریت فالکون هوی صحبت به میان می‌آورد. از همین رو وی سعی می‌کند سطح استاندارد نسبتا واقع‌بینانه‌ای برای موفقیت مأموریتشان در پرتاب‌های اولیه ارائه کند. او چنین گفته است:

واقعا شانس قابل توجهی برای این حالت وجود دارد که راکت ما نتواند با موفقیت به مدار برسد. من امیدوارم که راکت به‌ میزان کافی از سکوی پرتاب فاصله بگیرد تا در این مراحل باعث نابودی یا آسیب سکوی پرتاب نشود. من همین امر را نیز به‌منزله‌ی یک پیروزی قلمداد خواهم کرد.

 البته باید اشاره کنیم که مسائل پیش‌آمده در پرتاب‌های اولیه‌ی موشک، لزوما به‌ معنای وجود ایرادات غیرقابل حل در خود موشک یا ساختار کلی آن نخواهند بود و به‌هرحال این مشکلات را باید به‌عنوان بخشی از یک فرایند کلی و زمان‌بر در نظر داشته باشیم. ماسک اشاره می‌کند:

فالکون هوی قرار است یک وسیله‌ی فضایی عالی باشد و موارد خیلی زیادی برای انجام تست‌ روی زمین وجود نخواهد داشت.

 اسپیس‌ایکس پیش از نیز تجربه‌هایی از پرتاب‌های ناموفق در برخی از مأموریت‌های خود داشته است و پتانسیل موجود برای رخ دادن چنین مشکلاتی در مراحل اولیه‌ی پرتاب‌ فالکون هوی باعث می‌شود مدیر عامل آن در مورد شخصیت و شاخصه‌های افراد انتخاب‌شده برای نخستین پرتاب باسرنشین در این طرح، به حالت شوخی صحبت‌هایی مطرح کند. وی اشاره کرده که پرسشی در مورد اینکه چه کسی قرار است در پرواز نخست باشد نباید پرسیده شود و این افراد باید بسیار شجاع و نترس باشند!

سایر کاوشگرهای «شجاع» اسپیس‌ایکس نیز در نهایت قادر خواهند بود که از یک صفر فضایی در مأموریت کرو دراگون کمپانی لذت ببرند؛ مأموریتی که از آن با نام دراگون ۲ نیز یاد می‌شود.

فالکون هوی

فضاپیمای دراگون تا به این زمان همواره برای انتقال محموله‌های مورد نظر به فضا به کار گرفته شده و اینک با اعمال تغییراتی در طراحی آن، تصمیم بر این است که از آن برای مأموریت‌های سرنشین‌دار نیز استفاده شود.

در واقع می‌توانیم چنین برداشت کنیم که دراگون ۲ در نهایت خود ایلان ماسک را نیز به فضا خواهد برد. وی در پاسخ به سؤالی در مورد اینکه آیا مایل است سفر به ایستگاه فضایی بین‌المللی را تجربه کند یا خیر، اعلام کرد:

من در مقطعی دوست دارم حتما این کار را انجام دهم؛ اگر همه‌ی روندهای به‌خوبی پیش بروند، فکر می‌کنم که شاید در سه یا چهار سال آینده این اتفاق بیفتد.

 در کنار کارهای مربوط به خود راکت، باید در نظر داشت که کرو دراگون باید در زمینه‌ی پرتاب‌های مداری و توانمندی‌های خود در زمینه‌ی بارگیری خودکار مورد تست قرار گیرد. اخیرا نیز به‌منظور ملحق کردن دراگون به ایستگاه فضایی بین‌المللی، بازوی رباتیک این ایستگاه مورد استفاده و بررسی قرار گرفته است.

ماسک همچنین در مورد توان رانشی لازم برای مواقع فرود (راکت‌های بازگشتی و چترهای ویژه) دراگون ۲ اشاره می‌کند که این قابلیت‌ها برای فرود روی مریخ خیلی موضوعیت ندارند و به نظر او این بخش از ماجرا چندان اهمیتی ندارد.

هیجان جمعی در این مقطع بیشتر مربوط به مأموریت‌های ایستگاه فضایی بین‌المللی و همچنین مأموریت‌های مریخ است. این در واقع باوری است که ماسک در مورد کارهای کمپانی خود دارد. به باور او:

اگر بخواهیم هیجان و کنجکاوی همگانی را تحریک کنیم، باید بگویم که ما به یک پایگاه روی ماه نیاز خواهیم داشت. داشتن حضور دائمی روی یک جرم آسمانی دیگر، چیزی است که به‌منزله‌ی ادامه‌ی رؤیای آپولو محسوب خواهد شد.

البته برخی از بزرگ‌ترین بازیگران عرصه‌ی فضا از چین و اروپا نیز از ورود خود به رقابتی برای ساخت یک پایگاه در ماه خبر داده‌اند و آژانس‌های فضایی مرتبط با آن‌ها هم اعلام کرده‌اند که در حال تلاش برای ورود به یک همکاری بین‌المللی به‌منظور بررسی جوانب مرتبط با دهکده‌ای روی ماه هستند. باید ببینیم که آیا ماسک می‌تواند از آن‌ها پیشی بگیرد یا خیر.

همین خبرهای جدید و اندک از آخرین برنامه‌های اسپیس‌ایکس تا حدود زیادی می‌توانند برای آرام کردن هیجان‌های موجود در میان اهالی علم و پیگیری‌کنندگان برنامه‌ی سفر به مریخ ایلان ماسک بسیار خوشایند باشند. البته قرار است که اطلاعات کامل‌تری از این برنامه‌ها در قالب یک بازبینی و برنامه‌ی مفصل در ماه سپتامبر سال جاری میلادی عرضه شود و در آن به بررسی امکان‌های موجود در مورد تبدیل انسان به موجودی چندسیاره‌ای بحث شود.

تلاش‌های اسپیس‌ایکس در این مقطع زمانی بیش از پیش حیاتی و تعیین‌کننده هستند و از طرفی نمی‌توانیم از کنار اذعان اخیر ناسا در مورد اینکه اسپیس‌ایکسی‌ها قرار نیست نخستین کسانی باشند که ما را به سیاره‌ی سرخ می‌برند‌، به‌راحتی بگذریم. کسی چه می‌داند؛ شاید برنامه‌ی اصلی سفر به مریخ بشر به‌صورت مأموریتی مشترک و با همکاری اسپیس‌ایکس و ناسا انجام شود. نظر شما در این مورد چیست؟

[ad_2]

لینک منبع